In the kitchen, 6:03 PM. Tuesday, 26th January.
Manang: (While preparing food for dinner) Alam mo, be, masipag si kuya mo. Masipag pumasok!
Me: (Preparing a protein shake on the other side of the kitchen) Oo nga eh. Masipag nga yun.
Manang: Ikaw tamad ka eh.
Me: (WTF?) Ha ha.
Manang: Pansin ko ‘yan, be. Tamad ka man.
Me: (Concedes) Oo, tamad naman talaga ‘ko eh. Kahit nung college pa diba.
Manang: Gusto mo man palaging nakahilata. Ta’s laptap sa umaga, laptap sa gabi.
Me: …
Manang: …
Me: …
Manang: Sayang ‘yang talino mo, be.
Me: (Oo nga naman) Apir tayo d’yan, manang!
I therefore conclude that manang is awesomeness. Awesomeness is manang. (Kitchen pictured isn’t the actual one we have at home. I wish.)